چند نقل‌قل از کتاب بوف کور

دیشب نگاهم به قفسه‌ی کتاب‌ها(نامک ها) افتاد که کتاب جالب بوف کور نسخه اصلیش چشمم رو گرفت خب گفتم نقل‌قول های جالبی داره فردا تو یک پست اون جالبا شو بنویسم:

تکه نیمه معروف:

افکار پوچ!باشد ولی از هر حقیقتی بیشتر مرا شکنجه میکند.آیا این مردمی که شبیه من هستند،که ظاهرا احتیاجات و هوا و هوس مرا دارند،برای گول زدن من نیستند؟ یک مشت سایه نیستند که فقط برای مسخره کردن و گول زدن من به وجود آمده اند؟

این هم به نظرم جالب اومد:

این دختر،نه این فرشته برای من سرچشمه‌ی تعجب و الهام ناگفتنی بود که حس پرستش را در من تولید کرد.

این به نظرم خیلی قشنگه و من این تیکش رو خیلی دوست دارم:

*حالا میخواهم سرتاسر زندگی خودم را مانند خوشه‌ی انگور در دستانم بفشارم و عصاره‌ی آن،نه،شراب آن را قطره قطره در گلوی خشک سایه ام مثل آب تربت بچکانم.

مفهوم جالبی دارد:

میدیدم که درد و رنج وجود دارد ولی خالی از هرگونه مفهوم معنی بود.در میان رجاله‌ها یک نژاد مجعول و ناشناس شده بودم،به طوری که فراموش کرده بودند که سابق بر این جزو دنیای آن ها بوده ام.

از این هم خیلی خوشم اومد:

*در این دنیای پست و پر از فقر و مسکنت،نخستین بار گمان کردم که در زندگی من یک شعاع آتفاب درخشید؛ اما افسوس،این شعاع آفتاب نبود،بلکه فقط یک پرتوی نور گذرنده،یک ستاره پر نور بود.

قطعه معروف:

در زندگی زخم هایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا میخورد و میتراشد.این درد ها را نمیشود به کسی اظهار کرد،چون عموما عادت دارند که این درد های باور نکردنی را جزو اتفاقات و پیش آمد های نادر و عجیب بشمارند.

این هم تفسیر جالبی دارد گل نیلوفر،رود،دختر سیاه‌پوش،مرد زیر درخت و… :

… پیر مردی قوز کرده،زیر درخت سروی نشسته بود و یک دختر جوان،نه یک فرشته‌ی آسمانی جلوی او ایستاده،خم شده بود و با دست راست،گل نیلوفر کبودی به او تعارف میکرد؛در حالی که پیرمرد ناخن انگشت سبابه‌ی دست چپش را میجوید…

در جای دیگر: … عمویم پیرمردی بود قوز کرده که شالمه‌ی هندی دور سرش بسته بود،عبای زرد و پاره ای روی دوشش بود و سر و رویش را با شال گردن پیچیده بود،… یک شباهت دور و مضحک با من داشت.مثل این که عکس من روی آینه‌ی دق افتاده باشد.

خیلی کتاب جالبیه هنوز که هنوزه برام تکراری نشده اگر با جنبه اید و خودکشی نمیکنید پس بخونیدش البته شک ندارم که ۶۰٪ شماها خوندیدش.